Ken je dat? Mensen die zich overal mee bemoeien en denken dat ze het veel beter weten.. Sinds het overlijden van mijn moeder lijkt dat bij iedereen zo te zijn. Nu mijn moeder niet meer voor mij kan zorgen, maken mensen zich snel zorgen. Heel lief bedoelt natuurlijk, maar ik ben ondertussen 20 jaar en ook ik moet voor mezelf leren zorgen. Dat gaat met vallen en opstaan, maar volgens mij ben ik de laatste jaren aardig veel gegroeid en een stuk volwassener geworden. Ik woon nu iets meer dan een jaar op mezelf en heb hier veel geleerd. Helaas is het wel onder begeleiding, wat af en toe natuurlijk heel goed is, maar soms lijkt het net of je zelf geen controle kan hebben over de dingen die je doet. Ik vraag me wel eens af of het makkelijker was geweest als ik per direct helemaal op mezelf was gegaan. Zou ik dan minder het gevoel hebben dat ik opgejaagd werd in het nemen van beslissingen? Volwassen worden is natuurlijk niet een van de makkelijkste dingen. Vooral momenteel is het best wel een struggle. Ik ben wederom gestopt met mijn opleiding, heb geen werk, leef op krappe uitkering en ben druk opzoek naar een eigen appartement. Al met al is het niet ideaal. Nu kan ik daar natuurlijk enorm over gaan stressen en mezelf gek maken, maar dat heeft totaal geen zin. Je kan je focussen op je problemen, maar dat helpt je geen centimeter vooruit. Ik focus me het liefst op de leuke dingen.. De dingen waarvan ik geniet. Soms heb ik van die momenten dat ik huilend van het lachen alleen op mijn bed zit omdat ik ontzettend grappige gesprekken heb met vrienden, een leuk filmpje zie of een goeie grap bedenk. (Mijn grappen zijn erg goed)
Ik vind het heerlijk om met mijn vriendinnen iets leuks te doen. Lekker bij mijn beste vriendin blijven slapen, terrasje pakken.. Ik hou ervan. En eerlijk, die afleiding doet me goed. Ik kan genieten van de kleinste dingen en vind het toch altijd weer belangrijk om positief te blijven.
Soms worden alle zorgen en acties zomaar voor mijn neus geworpen door iedereen. Op dat momenteel kan ik wel aan, maar zodra ik dan op mijn kamer zit kan ik me daar helemaal gek om maken. Ik besef dat de beslissingen die gemaakt zijn tegen mijn wil zijn en dat ik overal veel nuchterder in sta. Op zo'n moment raak ik in paniek en komt daar het grote 'zeg-nee-probleem' weer boven. Leren om nee te zeggen en mezelf boven anderen te verkiezen gaat niet zomaar, maar ik ben het aan het leren. Steeds meer besef ik dat het MIJN leven is met MIJN keuzes. Anderen mogen meedenken, maar geen beslissingen voor mij maken. Ik moet zelf kiezen wat ik denk dat verstandig, leuk of fijn is. Ik moet niks. Gewoon genieten van het leven en zorgen dat ik zelf gelukkig ben. Genieten van de kleine dingen in het leven. De vogeltjes die je 's ochtends vroeg hoort fluiten, muziek die je opvrolijkt, mensen waar je om geeft. Ik wil meer van dat en minder van de druk en stress. En daar ben ik zelf verantwoordelijk voor dus gaan we daar ook voor de volle 200% voor! Het leven zal nooit probleemloos zijn, maar alleen jij kan er iets moois van maken.
Reacties
Een reactie posten