Liefde is maar iets ingewikkelds.. Je hebt gesprekken met iemand, komt er op die manier achter dat diegene wel heel leuk is en dan moet je maar afwachten of het ook wederzijds is. Ik ben zelf best wel een angsthaas wat dat betreft. Ik wacht liever jaren lang af met dat "goede" verliefde gevoel, dan dat ik het toegeef met de kans op afwijzing. Niemand houdt immers van afwijzing. Maargoed, als iedereen hetzelfde denkt als ik, dan gaat er nooit wat gebeuren.
Laatst kwam ik een jongen tegen van mijn leeftijd waarvan er van beiden kanten interesse was in meer. Ik durfde eventjes die angst opzij te zetten en mijn gevoel toe te laten en enigszins toe te geven. Helaas loopt het verhaal niet rooskleurig af en werd ik gekwetst. In mijn geval werd mij een prachtige toekomst met hem beloofd. Dat gaf voor mij het gevoel dat ik hem kon vertrouwen. Door deze periode heen leer je natuurlijk wel weer het èèn en ander maar dat is een proces gezien je immers eerst nog maar eens "even" over iemand heen moet zien te komen. De keren dat ik in de liefde gekwetst ben vroeg ik me achteraf altijd af of het aan mij lag. Had ik iets anders moeten doen? Had ik toch zijn drankje moeten betalen in plaats van hij zelf? Ligt het aan mijn uitstraling? De meest gekke dingen komen in je hoofd op. Vooral als het contact ophoudt zonder enig einde. Waar ging het mis? Op de èèn of andere manier schaadt het altijd toch weer een stukje zelfvertrouwen en ga je nadenken over jezelf en wat jij nou echt wilt. Wat wil ik immers nou echt in een relatie? Dat is best een lastige vraag gezien je, ondanks je waslijst met eisen in je dagboek, verliefdheid niet zomaar even kan tegengaan. Ik merk door deze periode heen dat alle liefde die ik op dat moment nodig heb, alleen kan vinden bij God.. Hoe moeilijk het ook is om Hem in die rotperiodes te zoeken.. Hij heeft de meest volmaakte liefde en wil je gebroken hart weer helen. Door naar Hem te kijken ondanks je omstandigheden, kan je langzaamaan jezelf weer gaan zien door de ogen van God. Hij heeft een geweldig plan met je leven met een partner waar je nog meer om zal geven dan je deed bij degene die je hart brak. Ook ben ik gaan beseffen dat het niet aan jou ligt dat iemand je laat zitten of dumpt. Je bent immers een super leuk persoon om mee om te gaan en hebt iemand nodig die daarin bij je past. Blijkbaar vond deze persoon dat niet goed genoeg passen, maar dat zorgt niet dat jij een rotpersoonlijkheid hebt. Jij bent immers gewoon jezelf en iemand moet daarmee dealen en van die persoonlijkheid houden.
Laatst kwam ik een jongen tegen van mijn leeftijd waarvan er van beiden kanten interesse was in meer. Ik durfde eventjes die angst opzij te zetten en mijn gevoel toe te laten en enigszins toe te geven. Helaas loopt het verhaal niet rooskleurig af en werd ik gekwetst. In mijn geval werd mij een prachtige toekomst met hem beloofd. Dat gaf voor mij het gevoel dat ik hem kon vertrouwen. Door deze periode heen leer je natuurlijk wel weer het èèn en ander maar dat is een proces gezien je immers eerst nog maar eens "even" over iemand heen moet zien te komen. De keren dat ik in de liefde gekwetst ben vroeg ik me achteraf altijd af of het aan mij lag. Had ik iets anders moeten doen? Had ik toch zijn drankje moeten betalen in plaats van hij zelf? Ligt het aan mijn uitstraling? De meest gekke dingen komen in je hoofd op. Vooral als het contact ophoudt zonder enig einde. Waar ging het mis? Op de èèn of andere manier schaadt het altijd toch weer een stukje zelfvertrouwen en ga je nadenken over jezelf en wat jij nou echt wilt. Wat wil ik immers nou echt in een relatie? Dat is best een lastige vraag gezien je, ondanks je waslijst met eisen in je dagboek, verliefdheid niet zomaar even kan tegengaan. Ik merk door deze periode heen dat alle liefde die ik op dat moment nodig heb, alleen kan vinden bij God.. Hoe moeilijk het ook is om Hem in die rotperiodes te zoeken.. Hij heeft de meest volmaakte liefde en wil je gebroken hart weer helen. Door naar Hem te kijken ondanks je omstandigheden, kan je langzaamaan jezelf weer gaan zien door de ogen van God. Hij heeft een geweldig plan met je leven met een partner waar je nog meer om zal geven dan je deed bij degene die je hart brak. Ook ben ik gaan beseffen dat het niet aan jou ligt dat iemand je laat zitten of dumpt. Je bent immers een super leuk persoon om mee om te gaan en hebt iemand nodig die daarin bij je past. Blijkbaar vond deze persoon dat niet goed genoeg passen, maar dat zorgt niet dat jij een rotpersoonlijkheid hebt. Jij bent immers gewoon jezelf en iemand moet daarmee dealen en van die persoonlijkheid houden.
Ondanks de teleurstellingen geloof ik nog steeds in liefde.. Waarom? Omdat Gods liefde volmaakt is en Hij de verlangens van mijn hart kent! Het kan soms super lastig zijn en het gaat met vallen en opstaan, maar toch wil ik proberen het in Zijn handen te leggen en Hem de leiding te laten geven. Hij weet immers als geen ander wat het beste voor je is en ondanks dat het nu nog pijn doet, geloof ik dat hij dit zal omzetten tot iets moois..
Reacties
Een reactie posten